یک ابدیّتِ ۱۰۰۰ ساله تقدیم به افسوس ها و ناله هایی که تمامی نداشتند در زیر کوله بار رنج ها. به آدم هایی که رنگ های عمرشان را فدای منفعت های ناقصِ لبریز از کم و کاست میکنند. به رود هایی پر پیچ و خم که از کوه های معرفت سرازیرند اما هیچگاه به دریا های اصالت منتهی نشدند. به "حضور داشتن" هایی که در گورستانِ "یاد ها" دفن شدند. به زجّه هایی مرگ آسا و بی مخاطب که به مرور زمان در آسمان تنهایی ها مبدل شدند به نجوا هایی انزوا گرایانه که فقط قدیسین توان شنیدنش را والأشدُّ من الحزنِ، شرحهُ
تقدیم به درد هایم
من دیوونه ام درست مگه توام دیوونه نبودی؟
هایی ,ها ,های ,تقدیم ,آسا ,زجّه ,هایی که ,تقدیم به ,شدند به ,دفن شدند ,ها دفن
درباره این سایت